ΧΥΤΑ ΛΕΥΚΙΜΜΗΣ

View in English
“Τα πιο φλογερά μέρη στην κόλαση προορίζονται για εκείνους που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατήρησαν την ουδετερότητά τους”
Δάντης “Κόλαση” (εκδ.Ζαχαρόπουλος)

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Προς Μ. Μπούκα απάντηση για τα ΜΑΤ

Η συνεργάτης του CorfuPress.com Μαρία Παγκράτη απαντά στην επιστολή του γραμματέα της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ Μάκη Μπουκα σχετικά με ρεπορτάζ της συναδέλφου.
(διαβάστε το ρεπορτάζ εδώ και την επιστολή Μπούκα εδώ).



Κατ΄αρχήν ευχαριστώ τον κύριο Μπούκα για την απαντητική επιστολή στο δημοσίευμα. Αποτελεί δείγμα πολιτικής και προσωπικής ευαισθησίας, την οποία οφείλουμε να καταγράφουμε εμείς οι δημοσιογράφοι, προκειμένου να μην ισοπεδώνουμε όλους και όλα. Προφανώς δέχομαι κριτική, στην οποία όμως θα απαντήσω καταγράφοντας τα δεδομένα όπως είναι.

Κύριε Μπούκα,
Απαντάτε ακριβώς στις σκέψεις που διατύπωσα στο κείμενο, στο οποίο αναφερόταν:«Ο κύριος Μπούκας είπε χαρακτηριστικά ότι ο κύριος Χρυσοχοίδης απέσυρε τις δυνάμεις των ΜΑΤ, πριν στείλει το αίτημα της η Νομαρχιακή του ΠΑΣΟΚ στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το οποίο απεστάλη στις 18 Νοεμβρίου. Δεν απάντησε όμως στο ερώτημα γιατί έστειλε η Νομαρχιακή το αίτημα στο Υπουργείο, αφού τα ΜΑΤ είχαν ήδη αποχωρήσει, «παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες»; Ήταν έλλειψη ενημέρωσης ή πολιτική κίνηση εκ του ασφαλούς;».
Ήταν απλές σκέψεις ενός μέσου πολίτη.
Τελικά απαντήσατε ότι επρόκειτο για έλλειψη ενημέρωσης. Στην περίπτωση αυτή, η έλλειψη ενημέρωσης είναι το μικρότερο πολιτικό λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος. Το θετικό είναι ότι η Νομαρχιακή Επιτροπή του κυβερνώντος κόμματος και ο γραμματέας της προσωπικά θέλουν να μην υπάρχουν ΜΑΤ στη Λευκίμμη.

Το κείμενο είχε τίτλο “ΧΥΤΑ Λευκίμμης: Έφυγαν τα ΜΑΤ που… δεν έφυγαν!” Όμως, θα μπορούσε να έχει τίτλο «έφυγαν τα ΜΑΤ ….που είχαν φύγει, αλλά η αστυνομία μένει».

Ας δούμε τι πραγματικά συνέβη.
Τα ΜΑΤ έχουν αποχωρήσει από τη Λευκίμμη εδώ και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Άλλωστε μόνιμη παρουσία δεν έχουν πουθενά. Τα ΜΑΤ εδρεύουν στην Αθήνα και σε μια ώρα βρίσκονται σε όποιο μέρος της επικράτειας κληθούν.
Άλλωστε, αυτήν τη διαπίστωση την είχαμε κάνει όλοι, στην αρχή του περσινού καλοκαιριού, κατά την επίσκεψη Κουβέλη – Γκερέκου- Νομαρχιακής στο χώρο του ΧΥΤΑ. Η επίσκεψη είχε γίνει αμέσως μετά την ημερίδα που είχε διοργανώσει το ΠΑΣΟΚ, στη Λευκίμμη.
Έχουν περάσει μήνες, που η φύλαξη του ΧΥΤΑ Λευκίμμης, γίνεται από 5 αστυνομικούς σε κάθε βάρδια και 4 φύλακες για όλο το 24ωρο, που έχει προσλάβει ο Φορέας Διαχείρισης Στερεών αποβλήτων. Ο Φορέας, μάλιστα, δηλώνει δημόσια ότι τα χρήματα, με τα οποία πληρώνει τους φύλακες, τα βρήκε μέσα από ένα πρόγραμμα, που ενέκρινε το Υπουργείο Εσωτερικών. Τα λεφτά από το πρόγραμμα τελειώνουν, όπου νάναι και οι φύλακες του ιδιοκτήτη του ΧΥΤΑ, δηλαδή του Φορέα Διαχείρισης, θα απολυθούν. Θα μείνουν μόνο οι 5 αστυνομικοί, σε κάθε βάρδια.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν πρέπει ή όχι να συνεχίζεται η φύλαξη του χώρου από την αστυνομία και για ποιο λόγο. Άσχετα με την ημερομηνία αποχώρησης της δύναμης των ΜΑΤ, είμαστε ικανοποιημένοι από την παρουσία της αστυνομίας εκεί, ακόμη και σήμερα;
Οι πολίτες ελπίζουμε στη συνέχεια των δειγμάτων ευαισθησίας από την πλευρά της οργάνωσης του κυβερνώντος κόμματος δεδομένου ότι το θέμα δεν είναι λήξαν και διατηρεί την ένταση του.
Για παράδειγμα, πέραν του θέματος της παρουσίας της αστυνομικής δύναμης υπάρχει και η συνέχεια των συγκρούσεων με την αστυνομία, που εξελίσσεται στα δικαστήρια και είναι απαραίτητη η συμπαράσταση της κοινωνίας και των πολιτικών δυνάμεων στους δικαζόμενους Λευκιμμιώτες.
Το μεγάλο ζητούμενο είναι βεβαίως να δοθεί λύση στο πραγματικό πρόβλημα. Αν διαβάζουμε σωστά τη στάση της κοινωνίας, διαπιστώνουμε ότι εξακολουθεί να δείχνει ανοχή και υπομονή, περιμένοντας να δοθούν οι δημοκρατικές και επιστημονικές λύσεις στο θέμα των σκουπιδιών, που επικαλέστηκε το ΠΑΣΟΚ. Για πόσο όμως; Δύσκολη η πρόβλεψη.
Τέλος, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι ήρθε η ώρα να αναλάβουμε όλοι τις δικές μας ευθύνες. Τόσο οι πολιτικοί όσο και οι δημοσιογράφοι και οι πολίτες. Η δημοκρατία της ανάθεσης των προβλημάτων στους αρμόδιους δεν βγάζει πουθενά.

Μαρία Παγκράτη

Πηγή: CorfuPress